Metody fizykalne w reumatologii

Obok farmakoterapii bardzo duże znaczenie w leczeniu chorób reu­matycznych mają różne metody fizykalne. Wśród tych metod wyróżnia się:

  1. leczenie ciepłem – czyli po prostu nagrzewanie (np. po­duszką elektryczną, termoforem z ciepłą wodą itp.);
  2. światłolecznictwo – stosowanie promieni widzialnych (lampa Sollux) i podczerwonych (działających drogą przegrzewania) oraz promieni nadfioletowych wykazujących bardziej złożone działa­nie biologiczne (aktywowanie witaminy D, działanie bakteriobójcze, nasilanie pigmentacji i in.);
  3. elektrolecznictwo – elektryzacje, elektrostymulacje, jontoforeza, czyli wprowadzanie poprzez skórę różnych substancji za po­mocą prądu stałego (galwanicznego);
  4. leczenie prądami wielkiej częstotliwości – dia­termie długofalowa i krótkofalowa, których efektem jest głębsze prze­grzanie tkanek;
  5. leczenie ultradźwiękami;
  6. kinezyterapię, czyli leczenie ruchem – ma ono na celu usprawnienie narządu ruchu drogą ćwiczeń czynnych — wykonywanych przez samego chorego – lub ćwiczeń biernych, gdy dany odcinek narządu ruchu poruszany jest nie siłą własnych je­go mięśni, ale przez drugą osobę lub nawet przez samego chorego (np. ćwiczenia samowspomagane na bloczkach); do metod kinezyterapii na­leży również terapia zajęciowa (wykonywanie pewnych prac) i sportowa;
  7. leczenie masażem, czyli bierne ćwiczenie masowanych mięśni; może być wykonywane nie tylko przez fachowców, ale przez samego chorego lub kogoś z jego otoczenia po uzyskaniu odpowied­niej instrukcji; niekiedy przy okazji masażu wciera się różne mazidła, samo masowanie ma jednak większe znaczenie niż rodzaj wciera­nego środka.
  8. wodolecznictwo – może ono być skojarzeniem różnych me­tod fizykalnych, a więc leczenia ciepłem, ruchem, masażem i to w wa­runkach odbarczających masę ciała, czyli w wodzie;
  9. leczenie balneologiczno-uzdrowiskowe; leczenie balneologiczne polega na stosowaniu kąpieli mineralnych i natural­nych tworzyw leczniczych: borowiny, mułu z jezior słonych, gliny leczniczej; nie bez znaczenia jest jednoczesny wpływ klimatyczny uzd­rowiska i możliwość stosowania innych metod, jak kinezyterapii i fizykoterapii w warunkach ogólnego odprężenia, poza męczącym stereo­typem codziennych obowiązków.

 

  • Gimnastyka

Podstawową sprawą w zwalczaniu chorób reumatycz­nych i ich następstw jest troska o utrzymanie ogólnej sprawności ru­chowej. Wielką rolę spełnia tutaj codzienna, systematyczna gimnasty­ka poranna i dbanie o to, aby nie „zasiedzieć się”. Aktywność rucho­wa związana z wykonywaniem pracy zawodowej czy domowej nie mo­że zastąpić ćwiczeń gimnastycznych, gdyż w stereotypie ruchowym związanym z codziennymi obowiązkami pracują jednokierunkowo — niekiedy zresztą nadmiernie — tylko niektóre grupy mięśniowe i tylko pewne odcinki narządu ruchu.

Gimnastyka ma na celu zapobieganie przeciążeniom i innym nieko­rzystnym następstwom pracy wykonywanej stereotypowo przez dłuż­szy czas w ciągu dnia, w określonej pozycji: siedzącej lub jakiejkol­wiek innej. Dla utrzymania sprawności ruchowej konieczny jest także ruch na świeżym po­wietrzu oraz odpoczynek. Proporcje między tymi czynnikami powinny być rozsądne i zgodne z indywidualnymi cechami organizmu oraz z wiekiem.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.