Organizacja lecznictwa reumatologicznego w Polsce

Liczba osób odczuwających stale lub okresowo rozmaite dolegliwoś­ci reumatyczne jest bardzo wielka i stanowi prawdopodobnie ok. 1/4 całej populacji. W tej licznej rzeszy osób z cierpieniami reumatyczny­mi wyróżnia się dwie istotnie różniące się między sobą grupy:

  1. przeważającą liczebnie grupę osób z okresowymi dolegli­wościami, które wywołane są przeważnie zmianami zwyrodnienio­wymi lub różnymi zespołami bólowymi pozastawowymi, a więc choro­bami niegroźnymi, nie wymagającymi w zasadzie stałego leczenia przez reumatologa
  2. małą liczebnie grupę chorych na przewle­kłe i cięższe choroby, prowadzące niekiedy do trwałych zmian w narządach ruchu lub narządach wewnętrznych; grupa ta objęta jest stałą opieką przychodni (poradni) reumatologicz­nych.

Na terenie naszego kraju istnieje ok. 450 przychodni reumatologicz­nych. Do zadań ich należy leczenie ambulatoryjne (i ewentualnie do­mowe) chorych na reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, cięższe postacie choroby zwyrodnienio­wej narządu ruchu (przede wszystkim stawu biodrowego), chorych na niektóre postacie kolagenoz i chorych na dnę. Przychodnie reumatolo­giczne konsultują także, a w cięższych czy uporczywszych przypad­kach również leczą inne choroby należące do reumatologii. Kompeten­cje tej specjalności zazębiają się niekiedy z innymi dziedzinami medy­cyny. Na przykład chorzy z zespołami „dyskowymi” i dolegliwościami korzeniowymi muszą być leczeni nie tylko przez lekarza reumatologa, ale i neurologa, a chorzy ze skrzywieniem kręgosłupa czy płaskosto­piem wymagają porady reumatologa i chirurga-ortopedy. Stąd wynika konieczność współpracy przychodni reumatologicznych z innymi przy­chodniami specjalistycznymi. Na konsultacje lub na stałe leczenie am­bulatoryjne do przychodni reumatologicznej kierują lekarze rejonowi, zakładowi, specjaliści i inni.

Terenowe przychodnie reumatologiczne podlegają wojewódz­kim przychodniom reumatologicznym. Wojewódzkie przychodnie specjalistyczne są nie tylko wyższym szczeblem „drugiej instancji” decydującym w sprawach konsultacyjnych i leczniczych, ale sprawują także nadzór specjalistyczny, prowadzą szkolenie kadr medycznych, wnioskują w sprawach zaopatrzenia w sprzęt pomocni­czy i rozwiązania problemów socjalnych chorych leczonych ambulato­ryjnie (zagadnienia opieki społecznej, rehabilitacji zawodowej i socjal­nej itp.).

Nad organizacją i całokształtem działalności pionu lecznictwa reu­matologicznego na terenie województwa czuwa i jest za ten pion odpo­wiedzialny konsultant wojewódzki mianowany przez Minis­tra Zdrowia i Opieki Społecznej.

W województwach istnieje też możliwość leczenia szpitalnego w spe­cjalistycznym oddziale reumatologicznym. Oddziały takie mieszczą się w klinikach akademii medycznych, w szpitalach specjalistycznych, niekiedy są częścią oddziałów wewnętrznych (tzw. łóżka wydzielone). Województwa, które nie dysponują na swoim terenie szpitalnymi łóż­kami reumatologicznymi, korzystają z pomocy innych województw.

Placówki reumatologiczne są wyposażone w urządzenia umożliwia­jące leczenie fizykoterapeutyczne i rehabilitacyjne lub też współpracu­ją z przychodniami rehabilitacji albo gabinetami fizykoterapii.

Chorzy, u których szczególnie trudno jest ustalić diagnozę lub któ­rzy wymagają skomplikowanego leczenia, mogą być skierowani przez wojewódzkie przychodnie reumatologiczne do Instytutu Reumatolo­gicznego w Warszawie, który jest centralną placówką kliniczną i na­ukową w dziedzinie reumatologii. Instytut Reumatologiczny prowadzi specjalistyczny szpital kliniczny, inspiruje, koordynuje i nadzoruje działalność pionu lecznictwa reumatologicznego w skali krajowej, prowadzi badania naukowe nad przyczynami chorób reumatycznych, metodami zapobiegania im oraz ich leczenia, a także zajmuje się dzia­łalnością szkoleniową obejmującą zarówno lekarzy ogólnych, jak i specjalistów.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.