Gruźlica chorobą społeczną oraz zakażenie a zachorowanie

  • Gruźlica chorobą społeczną

Gruźlica jest w Polsce traktowana jako choroba społeczna, gdyż nadal jeszcze zachorowalność na nią jest duża. Duża zakażalność, prze­wlekły zwykle przebieg, długotrwałe i kosztowne leczenie i nieobec­ność w pracy przez dłuższy okres osób najczęściej w wieku produkcyj­nym — stwarzają poważny problem ekonomiczny, powodują straty biologiczne i finansowe.

Walka z gruźlicą wymaga specjalnych rozwiązań organizacyj­nych oraz udziału nie tylko lekarzy i innych pracowników służby zdrowia, ale całego społeczeństwa.

  • Zakażenie a zachorowanie

Zakażenie gruźlicą nie zawsze równa się zachorowaniu. W niekorzystnych warunkach epidemiologicznych wtargnięcie i zagnież­dżenie się zarazka gruźlicy w organizmie może być zjawiskiem dość powszechnym. Zakażenie takie może trwać nawet całe życie i nie oz­nacza wcale zachorowania na gruźlicę.

Do rozwoju choroby dochodzi wówczas, gdy organizm znaj­dując się w niekorzystnych dla siebie warunkach nie ma sił biolo­gicznych do obrony przed zachorowaniem. Może to być wynikiem niskoenergetycznego lub nieregularnego odżywiania, niehigienicznego trybu życia, przepracowania fizycznego czy umysłowego, dużych na­pięć i stresów psychicznych, niedosypiania i braku wypoczynku. Za­chorowaniu na gruźlicę sprzyjają również: przewlekły alkoholizm, cukrzyca, pylica płuc, nowotwory, a zwłaszcza AIDS.

Badania Światowej Organizacji Zdrowia wykazały, że obok wyżej wymienionych czynników zachorowalność na gruźlicę zależy od wie­ku i płci. Największym ryzykiem zagrożeni są mężczyźni w wieku po­wyżej 45 lat i kobiety w wieku powyżej 65 lat oraz osoby z przebytą przed laty i zaleczoną gruźlicą. Ryzyko zachorowania po zakażeniu dla osób rasy białej sięga do 10%.

Bezobjawowe zakażenie gruźlicą lub też zachorowa­nie na gruźlicę zależy od wzajemnego stosunku sił obronnych orga­nizmu i sił atakujących organizm. Siły obronne uwarunkowa­ne są odpornością naturalną, wrodzoną lub odpornością swoistą, na­bytą, np. po szczepieniu BCG. Siły atakujące organizm zależą od liczby prątków wdychanych, ich zjadliwości i częstotliwości za­każenia. Zakażenie bezobjawowe może być wykryte za pomocą np. próby tuberkulinowej, dającej odczyn dodatni u osoby, u której był on ujemny, lub wyraźne zwiększenie się dotychczasowego odczynu dodatniego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.