Wrażliwość populacji ludzkiej na zakażenie

Częstość zachorowań na poszczególne choroby jest różna w zależnoś­ci od stopnia wrażliwości naturalnej, czyli podatności. Na przykład na odrę zachorują prawie wszyscy narażeni (ściślej 97%), jeśli nie nabyli odporności wskutek przebycia choroby lub zaszczepie­nia szczepionką, natomiast na błonicę zachoruje tylko 20% ludzi na­rażonych na zakażenie. Tę częstość wyraża się liczbą ułamkową i nazywa się wskaźnikiem podatności — dla odry wynosi on 0,97, a dla błonicy 0,2. Cecha podatności czy niepodatności jest prze­kazywana dziedzicznie.

  • Niepodatność

Niepodatność może być zupełna, charakterystyczna dla danego gatunku, np. ludzie są zupełnie niewrażliwi na pewne choroby zwie­rząt i odwrotnie. Może też mieć charakter względny i zmien­ny. U osób niepodatnych nie występują zachorowania, lecz mogą zdarzyć się zakażenia bezobjawowe.

Niewrażliwość naturalna zależy od barier i mechanizmów obronnych skóry, błon śluzowych oraz poszczególnych układów i na­rządów. Należą tu: całość powłok skóry ze złuszczaniem się naskórka, płaszcz tłuszczowy, kwasota soku żołądkowego, fagocytoza, obecność nieswoiście działających na zarazki substancji chemicznych (np. lizozym, interferon) i inne czynniki o charakterze nieswoistym. Wszystkie te mechanizmy i zjawiska określa się razem jako odporność na­turalną lub odporność organizmu. W poszczególnych okre­sach życia niektóre właściwości biologiczne i morfologiczne mogą się różnić, co warunkuje różną zachorowalność na niektóre choroby.

  • Czynniki obronne o charakterze swoistym

Czynniki te są ukie­runkowane na przeciwdziałanie szkodliwej działalności poszczegól­nych zarazków. Organizm może je uzyskać:

  1. w sposób bierny (w okresie niemowlęcym przeciwciała z mlekiem matki, później swoiste przeciwciała we wstrzyknięciach surowicy odpornościowej),
  2. w spo­sób czynny naturalny (przechorowanie i zakażenie bezobjawo­we) albo sztuczny (wytworzenie w organizmie odporności swoistej poprzez szczepionki).

W odpowiedzi na zakażenie i działanie zarazków i ich składników antygenowych, czyli na skutek stymulacji immunologicz­nej, powstają w organizmie zjawiska o charakterze swoistym:

  1. ty­pu humoralnego (wytwarzanie przeciwciał — immunoglobulin)
  2. typu komórkowego.

Zwykle oba typy odpowiedzi wystę­pują łącznie, chociaż w różnych zakażeniach ich znaczenie obronne może mieć różną wagę. Odporność komórkowa odgrywa więk­szą rolę w zakażeniach, w których dochodzi do rozwoju zarazków wewnątrz komórek (np. w gruźlicy, brucelozie), a więc w zakażeniach bakteryjnych, wirusowych, a także pierwotniakowych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.