Zwalczanie chorób zakaźnych i zapobieganie im

Sprawne działanie w zwalczaniu chorób zakaźnych polega na:

  1. możliwie wczesnym prawidłowym rozpoznaniu choroby, wykryciu źródła lub źródeł zakażenia i unieszkodliwianiu ich,
  2. przerwaniu, a gdy to jest niemożliwe — ograniczeniu dróg szerzenia się choroby,
  3. ochronie ludzi z otoczenia, a niekiedy większej populacji, przed zacho­rowaniami.

  • Unieszkodliwianie źródeł zakażenia

Unieszkodliwianie źródeł zakażenia to przede wszystkim izolacja chorych (w szpitalu lub innych pomieszczeniach) oraz ich leczenie,które obok innych pozytywnych wyników może skrócić okres zaraźli­wości i w ten sposób ograniczyć rozwój procesu epidemicznego. Elimi­nacja zwierzęcych źródeł zakażeń jest regulowana odpowiednimi prze­pisami sanitarno-weterynaryjnymi.

  • Unieszkodliwianie nosicielstwa

Unieszkodliwianie nosicielstwa to rejestracja nosicieli zarazków i epidemiologiczny nad nimi nadzór, badania kontrolne, odsuwanie od pewnych zajęć oraz próby leczenia. W wielu chorobach zakaźnych ist­nieje przymusowe leczenie szpitalne, w niektórych obowiązkowe lecze­nie w placówkach lecznictwa otwartego.

  • Przerywanie dróg szerzenia choroby

Przerywanie dróg szerzenia choroby polega na stosowaniu róż­nych metod postępowania, w zależności od sposobu przenoszenia po­szczególnych zakażeń. W zwalczaniu chorób przenoszonych drogą wod­ną i pokarmową istotne znaczenie ma dostarczenie czystej lub chloro­wanej wody, odkażanie wydalin i ustępów, walka z muchami, prze­strzeganie zasad higieny żywienia i higieny osobistej. W ognisku za­każenia (epidemicznym) w celu unieszkodliwienia zarazków przepro­wadza się odkażanie bieżące, a po wyzdrowieniu lub przeniesieniu chorych w inne miejsce — końcowe. W walce ze stawonogami będący­mi źródłem zakażenia (wszawica, komary) przeprowadza się maso­we akcje dezynsekcyjne, a w walce z gryzoniami (szczury) – deratyzacyjne.

  • Zapobieganie chorobom zakaźnym

Dla celów profilaktycznych korzysta się ze zjawiska powstawania odporności swoistej w organizmie w następstwie antygenowego działania zarazków. W celu uodpornienia przeciw wielu już chorobom stosuje się szczepienia ochronne, polegające na wprowadzeniu do organizmu materiałów biologicznych w postaci szczepionek zawierających zabite lub unieczynnione (inaktywowane) zarazki, zarazki żywe, lecz pozbawione zjadliwości (atenuowane) lub też jady tak zmienione, że tracą one jadowitość (toksyczność), a zachowują właściwości antygenowe; z to­ksyn otrzymuje się w ten sposób anatoksyny. Antygeny szczepio­nek pobudzają organizm do wytwarzania swoistych przeciwciał bez powodowania odczynów chorobowych lub wywołujących tylko ich po­stać poronną.

Szczepienia przeciw niektórym chorobom są obowiązkowe i przepro­wadza się je według tzw. kalendarza szczepień. Dla celów ochronnych mogą być też stosowane surowice odpornościowe u ludzi narażonych na zakażenie lub zagrożonych chorobą po zakażeniu. Okres działania ochronnego przeciwciał zawartych w surowicach trwa 12-14 dni. W tych samych celach podaje się również frakcję gamma-globulinową surowicy ludzkiej lub gamma-globulinową hiperimunizowaną, uzyskaną od osób specjalnie szczepionych. W pewnych wypadkach stosuje się tzw. chemioprofilaktykę, np. podawanie w odpo­wiednio małych dawkach chlorochiny w celu zapobiegania zachoro­waniu na malarię.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.