Rokowanie człowieka starego

Mała odporność starego organizmu, słabe reakcje obronne i przysto­sowawcze, duża chwiejność środowiska wewnętrznego i trudności w zachowaniu równowagi (homeostazy) powodują wydłużenie okresu re­konwalescencji i większą śmiertelność. Cofanie się procesów chorobo­wych u ludzi starych przedłuża się, często pozostają trwale następ­stwa przebytych chorób.

Każda cięższa, obłożna choroba naraża chorego na groźne, nieraz śmiertelne powikłania ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz ze strony płuc i serca. Wzrasta z wiekiem odsetek chorób kończących się śmiercią. Jest to zjawisko naturalne. Starość jest ostatnim okre­sem życia i śmierć jest naturalnym kresem starości. Medycyna stara się ją oddalić, ale nie można jej uniknąć. Obawa przed śmiercią jest biologicznie związana z samym życiem. Nie można więc dziwić się, że myśl o śmierci budzi lęk. Nie należy jednak z trwogą przymykać oczu na fakt, że człowiek stary, schorowany, zniszczony życiem, wyczerpał już zapas sił. Trzeba podjąć wszelkie wysiłki, aby zapewnić mu troskliwą opiekę w końcowym okresie życia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.