Zadania służby zdrowia wobec ludzi starych

Rozwój ochrony zdrowia oraz poprawa ogólnych warunków życio­wych spowodowały we wszystkich krajach znaczny spadek umieral­ności oraz przedłużenie życia ludzkiego. W społeczeństwach zwiększył się odsetek ludzi starych, zmienił się przekrój wieku osób zgłaszają­cych się do placówek służby zdrowia. Stopniowo zwiększa się liczba osób starszych leczonych w przychodniach lekarskich i w oddziałach szpitalnych.

Cały personel służby zdrowia, lekarze i pielęgniarki, w coraz więk­szym stopniu stykają się z problemami biologii, patologii, leczenia i pielęgnowania ludzi starych. Każdy lekarz i każda pielęgniarka po­winni obecnie posiadać dostateczną znajomość zagadnień geriatrii. Jest to uwzględnione w nauczaniu studenckim i dokształcaniu podyp­lomowym. Konieczne staje się dostosowanie struktury służby zdrowia do potrzeb chorych w starszym wieku. Zwiększanie się liczby ludzi w wieku emerytalnym oraz przedłużanie się średniej długości życia wpływają też na wzrost zapotrzebowania na różne formy pomocy spo­łecznej dla ludzi starych.

  • Podstawowa opieka zdrowotna w rejonie

Starzenie się jest procesem przewlekłym, dlatego też i leczenie cho­rób wieku podeszłego powinno być prowadzone tak jak leczenie cho­rób przewlekłych, a więc powinno być długotrwałym leczeniem ambu­latoryjnym i domowym. Organizacja lecznictwa powinna być taka, aby zapewnić ludziom starym łatwy dostęp do lekarza, systematyczne i długotrwałe leczenie ambulatoryjne, domową opiekę lekarską i pie­lęgniarską na wypadek obłożnej choroby. W mieście zadania te speł­nia przychodnia rejonowa, a na wsi ośrodek zdrowia.

Człowiek starszy w razie choroby powinien szukać pomocy przede wszystkim u lekarza rejonowego. Lekarz rejonowy udziela również porad i prowadzi okresowe badania profilaktyczne osób starszych zgłaszających się do niego w tym celu. Niektóre porad­nie rejonowe i ośrodki zdrowia objęły okresowymi badaniami profilak­tycznymi wszystkie osoby powyżej 70 r. życia zamieszkujące na pod­ległym im terenie. Pozwala to na skuteczniejszą ochronę zdrowia lu­dzi starych i na sprawniejszą nad nimi opiekę środowiskową.

W razie konieczności domowej opieki pielęgniarskiej, za pośrednic­twem poradni rejonowej można uzyskać pomoc tzw. sióstr PCK. Są to kobiety przyuczone do pracy pielęgnacyjnej w domu obłożnie cho­rego. Pomagają w toalecie chorego, prześciełają łóżko, opiekują się chorym przez kilka godzin dziennie, osobom samotnym mogą zrobić zakupy oraz sprzątnąć mieszkanie. Usługi te siostry PCK wykonują za niewielką odpłatnością. W przypadku osób źle sytuowa­nych materialnie są opłacane ze środków samorządu terytorialnego.

Jeżeli przewlekła choroba wpływa na pogorszenie sytuacji material­nej starego człowieka, może on otrzymać pomoc finansową lub pomoc w usługach. Możliwe jest też – i to nie tylko w dużych miastach, ale także w małych miasteczkach i na wsiach — uzyskanie zniżkowych lub bezpłatnych posiłków, pomocy w zakresie prania i sprzątania, zakupu węgla na zimę itp. Zakres świadczonej pomocy społecznej jest niejednakowy w różnych miejscowościach, ponieważ zależy od kadry i środków finansowych, jakimi dysponują służby opie­ki społecznej.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.