Lecznictwo ambulatoryjne i szpitalne

  • Lecznictwo ambulatoryjne

Lecznictwo ambulatoryjne tworzy w Polsce sieć poradni zdro­wia psychicznego. Lekarze udzielają tu porad, prowadzą lecze­nie, w razie potrzeby kierują chorych do szpitali, interweniują w ich sprawach bytowych i innych. Przy niektórych poradniach zdrowia psychicznego działają oddziały dzienne o różnym profilu, kluby, grupy psychoterapeutyczne.

  • Lecznictwo szpitalne

Lecznictwo szpitalne to oddziały psychiatryczne w szpita­lach ogólnych i szpitale psychiatryczne. Psychiatryczne le­czenie szpitalne bywa konieczne w wypadku nasilonych zaburzeń, któ­rych leczenie w poradni byłoby nieskuteczne albo niebezpieczne ze względu na zagrożenie, jakie bezkrytyczni chorzy mogliby stanowić dla siebie lub otoczenia. Do szpitala mogą być przyjęci chorzy skiero­wani przez lekarzy (na własną prośbę lub życzenie rodziny) albo na mocy orzeczenia sądu lub decyzji prokuratora wspartych opinią bieg­łych. W wyjątkowych przypadkach, gdy zwłoka grozi znacznym po­gorszeniem się stanu zdrowia chorego lub szczególnym niebezpie­czeństwem dla niego albo otoczenia, skierowanie może wystawić le­karz izby przyjęć. Skierowanie lekarskie musi zawierać wyraźne stwierdzenie konieczności leczenia lub obserwacji w szpitalu psy­chiatrycznym.

Oddziały psychiatryczne w Polsce obsługują określone rejony kra­ju. W celu zapewnienia ciągłości opieki współpracują z odpowiedni­mi poradniami rejonowymi (tzw. subrejonizacja). Dla znacznej większości chorych pobyt w szpitalu jest epizodem w ich życiu, cza­sem powtarzającym się okresowo. Częste dawniej przewlekanie się le­czenia szpitalnego wynikało głównie z braku skutecznych metod lecze­nia, a także z tzw. hospitalizmu, tj. „choroby szpitalnej”, czyli przesadnego przystosowania się chorych do życia w szpitalu z utratą zdolności do życia poza nim. Współczesne szpitale starają się minimalizować to zjawisko przez stosowanie kompleksowej terapii far­makologicznej i społecznej coraz częściej wspomaganych psycho­terapią.

Pośrednie formy lecznictwa mają na celu ograniczenie po­trzeby leczenia szpitalnego, czyli hospitalizacji, do niezbędnego mini­mum. Do form tych należą zwłaszcza: hospitalizacja częściowa (dzienna, nocna), tzw. hospitalizacja domowa (intensyw­ne leczenie w domu chorego), różne eksperymentalne formy leczenia szpitalnego oraz środowiska zastępcze.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.