Terapia społeczna

Terapia społeczna polega na korzystaniu w celach leczniczych z róż­nych oddziaływań społecznych.

Interwencje społeczne to działania zmierzające do wywarcia bez­pośredniego wpływu na układy społeczne otaczające chorego. Może tu chodzić np. o naprawienie krzywd, wyjaśnienie nieporozumień, uzy­skanie świadczeń lub skłonienie osób albo instytucji do współpracy w leczeniu.

Treningi społeczne zmierzają do zapobieżenia skutkom bezczyn­ności i do zwrócenia uwagi chorych na konieczności życiowe dnia co­dziennego. Organizuje się w tym celu:

  1. proste zajęcia wykonywane i planowane swobodnie (terapia zajęciowa) lub odpłatnie i obo­wiązkowo (terapia pracą),
  2. ćwiczenia prostych zachowań (np. mówienia, higieny, ubierania się)
  3. złożonych działań (np. udział w wieczorkach, wycieczkach).
  • Terapia rodzinna

Są to oddziaływania mające doprowadzić do zmian w tym podstawowym mikroukładzie społecznym i usunięcia tkwiących w nim nieprawidłowości inicjujących lub podtrzymujących zaburzenia u pacjenta.

  • Społeczności lecznicze

Są to takie układy społeczne w instytu­cjach psychiatrycznych, które maksymalizując terapeutyczny wpływ środowiska instytucjonalnego, minimalizują jego oddziaływania niekorzystne. Zwykle chodzi tu o: poszanowanie godności i indywidual­ności chorych, szczerość i bezpośredniość kontaktów między chorymi i personelem, aktywne uczestnictwo chorych w życiu instytucji wraz z udziałem w decyzjach administracyjnych, a nawet terapeutycznych, podtrzymanie kontaktu ze światem pozainstytucjonalnym, swobodę w korzystaniu z urządzeń szpitalnych, rezygnację z tradycyjnego w me­dycynie podporządkowania chorych lekarzowi na rzecz stosunków partnerskich, zasady demokracji w działaniu instytucji. Istnienie spo­łeczności leczniczych przejawia się m.in.: działaniem samorządu cho­rych, otwartymi drzwiami oddziałów, niemedycznymi akcentami wys­troju wnętrz i zachowania się personelu. Istota społeczności tkwi jed­nak w postawach jej uczestników i klimacie międzyludzkim, jaki po­trafią stworzyć i narzucić instytucji.

Środowiska zastępcze są tworzone wówczas, gdy nie można liczyć na zmianę nieprawidłowych stosunków w środowisku chorego. Mogą one uzupełniać jego naturalne układy (np. kluby i organizacje byłych pacjentów) albo zastępować je całkowicie. Wielowiekowe tradycje ma tu opieka rodzinna — życie i praca chorych w zastępczych rodzinach, najczęściej wiejskich. Za granicą popularne są hostele — domy lub mieszkania, w których chorzy przygotowują się, przy pomocy terapeutów, do samodzielnego bytowania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.