Teorie z kręgu psychologii humanistycznej

Psychologia humanistyczna zakłada, że człowiek stanowi jed­ność składającą się z „Ja psychicznego” i organizmu w rozumie­niu biologicznym. Jedność ta ma charakter unikalny, niepowta­rzalny, co stanowi jej niepodważalną wartość. Człowiek z natury jest dobry — jego naturalne dążenia rozwojowe są pozytywne i konstruktywne.

Podstawową własnością natury ludzkiej jest zdolność do stałego rozwoju, który odbywa się dzięki tkwiącym w każdej jednostce si­łom twórczym. Rozwój ten jest możliwy, jeśli człowiek żyje w zgodzie ze swym organizmem i uruchamia wszystkie swoje możliwości. Pełną samorealizację utrudnia człowiekowi nieznajomość własnego „Ja”, konieczność pełnienia różnorodnych, często ze sobą sprzecznych ról społecznych, życie w nie sprzyjającym klimacie psychologicznym. Człowiek, którego rozwój został zablokowany, nie jest osobą zdrową i wymaga pomocy.

Terapia według koncepcji psychologii humanistycznej ma na celu wyzwolenie potencjalnych możliwości rozwojowych jednostki po­przez usuwanie czynników blokujących jej rozwój. Podstawą oddziały­wań jest nawiązanie właściwego kontaktu między terapeutą a osobą, której udziela on pomocy. Terapeuta powinien w pełni akceptować osobę zwracającą się do niego o pomoc, unikać ocen, wczuwać się w jej przeżycia, być w kontaktach z nią autentyczny i partnerski. W trakcie sesji terapeuta zachęca osobę, z którą pracuje, do pełnego wyrażenia emocji, poznawania swych prawdziwych odczuć, dążeń i pragnień.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.